Na alle regen van gisteren was het vanmorgenvroeg gelukkig droog. Onderweg naar het station in Dalfsen kwam zelfs even de zon om de wolken heen kijken. De trein naar Zwolle arriveerde stipt op tijd en nadat ik afscheid genomen had van vrouw en kinderen, vond ik een plekje aan het raam. Zo kon ik nog even wat langer zwaaien toen de trein vertrok. Afscheid nemen is toch altijd een dingetje. Aan de ene kant heeft het wat ongemakkelijks. Je laat toch een aantal mensen voor een bepaalde periode achter, omdat je zo nodig een stuk moet lopen. Aan de andere kant is het ook wel fijn om te zien dat er mensen zijn die het lastig vinden dat je voor een paar weken niet dicht bij ze bent. Dat betekent toch dat ze gek met je zijn.
Er zitten niet veel passagiers in de trein. De meesten kijken wat voor zich uit, of op hun telefoon. In stilte rijden we naar Zwolle. Ik heb met opzet een trein eerder genomen dan in de planning van NS international staat, om eventuele vertragingen onderweg naar Schiphol een beetje op te kunnen vangen. Vanaf Schiphol stap ik namelijk op de Eurostar hogesnelheidstrein en die wacht niet als ik te laat ben.
Het weer is ondertussen weer terug naar wat we gewend zijn de afgelopen tijd. De lucht is grijs en regen striemt tegen de ruiten van de trein. Bij de Oostvaardersplassen staan de dieren troosteloos en nat, met de kont naar de regen gedraaid.
Dat ik wat speling in de planning heb, komt op Schiphol goed uit. Hoewel alles goed aangegeven staat, is het voor iemand die vrijwel nooit op Schiphol komt toch nog even zoeken naar het juiste perron. Eenmaal gevonden komt na een stijf kwartier wachten de Eurostar aangegleden. De trein is een stuk langer dan ik had verwacht. Omdat je een stoel reserveert wanneer je een ticket koopt, is het zaak dat je in exact het juiste treinstel stapt. Als je dan niet op de goede plek op het perron staat, kan het zo maar zijn dat je nog een flink stuk moet rennen om op tijd bij het goede treinstel te zijn.
In de trein kom ik tegenover een stel te zitten dat net als ik ook grote backpacks met zich meedraagt. Als we tijdens de drieënhalf uur durende rit naar Parijs in gesprek raken, blijkt dat ze ook weg zijn naar de Pyreneeën en in Parijs dezelfde overstap maken dan ik.
In de buurt van de Franse grens stopt ineens de hele trein, midden tussen de landerijen. Er loopt een mannetje of zes aan douaniers door de trein, vergezeld door een hond. We staan een minuutje of wat stil, waarna de trein weer verder rijdt. Het lijkt er op dat ik in een treinstel met brave burgers ben belandt, want niemand hoeft de bagage te openen. Door dit akkefietje en doordat we in Brussel ook al twintig minuten vertraging op hadden gelopen, wordt de tijd die ik in Parijs heb om van station Gare du Nord via de metro naar station Montparnasse te geraken wel wat krapjes. Wat in deze ook niet meehelpt is dat ik nog nooit in Parijs geweest ben en dus nog wel even zal moeten zoeken naar de metro. Dat baart me toch wel wat zorgen. Als ik de aansluiting naar Dax mis, brengt dat allerhande gedoe met zich mee en daar zit ik bepaald niet op te wachten.
Ineens schiet me te binnen dat het stel dat tegenover mij zit, dezelfde aansluiting volgt dan ik. Uit onze gesprekjes meen ik op te hebben kunnen maken dat ze vaker deze route per trein afleggen. Ik vraag er naar en krijg een positief antwoord. Ze kennen het station goed en weten ook hoe je op het volgende station weer vanaf de metro bij de TGV komt. Ik vraag ze op mijn allervriendelijkst of ze het erg zouden vinden wanneer ik achter ze aanhobbel als ze van station naar station gaan. Dat vinden ze geen probleem. Hierdoor zit ik een poosje later op tijd in goede trein en jakker ik met bijna driehonderd kilometer per uur door het Franse land in de richting van Dax.
Het is zo’n beetje half 6 als de trein op het station van Dax arriveert. Buiten is het benauwd warm. Ik moet nog even een kilometertje lopen en dan ben ik op de plek waar ik vandaag overnacht. Een goedkoop hotelletje, met een douche. Heerlijk! Ik ben blij dat deze dag er op zit. Dit was de dag waar veel voorbereiding in is gaan zitten, wat achteraf helemaal geen zin heeft gehad omdat alles anders liep dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Afijn. Morgen weer een dag.