zo 18 aug
Nadat gisteravond in de refugio het diner aan het maag-darmkanaal is toevertrouwd, heb ik nog steeds niets gehoord over een eventuele slaapplaats. Het is gezellig in de eetzaal, alles wat niet Spaans is, heeft zich verzameld aan een tafel. Twee Fransen, vier Amerikanen en een grijze Nederlander.
Ondertussen heb ik al wel bedacht dat ik eigenlijk net zo lief op de vloer van de eetzaal slaap, dan in een volle slaapzaal. De eetzaal is ’s nachts vrijwel zeker stiller dan een volle slaapzaal. Als ik ga informeren is er toch nog een slaapplek beschikbaar op de slaapzaal. De slaapzaal is ondertussen vol met mensen die al slapen of dat anders proberen te doen. Zij hebben de middag ervoor al hun slaapplek klaargemaakt. Ik moet dat nu muisstil en in het donker, op de tast doen. Uiteindelijk komt ook dat goed en kan ik gaan slapen.
Om zes uur gaat ineens keihard bij iemand een wekker af. Iedereen is wakker. De daders beginnen in alle rust van alles op te ruimen. Om hun werk goed te kunnen aanschouwen hebben ze hoofdlampjes opgezet, die met het bewegen van hun hoofd door de hele slaapzaal flitsen. We liggen weer met z’n allen op twaalfpersoons stapelbedden. Iedere beweging van deze mensen voel je door het hele bed. Dan gaat hun wekker opnieuw. Ze hebben de eerste keer op snooze gedrukt. Omdat ik onmogelijk nog meer mensen kan wakker maken dan er nu al wakker zijn, sta ik ook maar op. Ik pak mijn slaapzak waarin ik onderin mijn belangrijke spullen heb gestopt en grijp mijn rugzak. Als ik de deur van de slaapzaal open doe, moet ik om een overgevende man heenstappen die vlak voor de deur op de grond ligt. Geen idee wat er precies aan de hand is, maar omdat er al meer mensen omheen staan, vind ik het ook wel prima.
Na een overigens heel prima ontbijt stap ik het natte buiten in. Het heeft vannacht geregend en de paden zijn nat. Ik glijd verschillende malen uit of doe de split op het steil aflopende, gladde pad. Mijn knieën protesteren, maar blijven verder nog wel hun medewerking verlenen.
Ondertussen loop ik niet meer in Spanje, maar ben ik de grens naar Andorra overgestoken. Ik ben onderweg naar de plaats Encamp. Andorra zal heel mooi zijn,maar de GR11 loopt hier door de bossen. In plaats van mooie vergezichten zie ik alleen boomsoorten die ook dichtbij huis, in het Staphorster bos staan.
Mijn mobiele data heb ik uit staan. Andorra is geen lid van de EU waardoor het aan laten staan van raming nogal flink in de papieren kan gaan lopen als je niet oplet. Morgen loop ik opnieuw een dag in Andorra en als alles een beetje mee zit, zit ik daarna weer in Spanje. Lekker de laatse kilometers wegstappen naar de Middellandse Zee.
Statistiek:
Afstand: 24,22 km
Totale beklimming: 1565 m
Totale afdaling: 2561 m
Overnachtingsplaats: Encamp
Overnachtingslocatie: 42.53572,1.58331
