’s Avonds ben ik vaak bezig met de boel klaarzetten voor de volgende dag. Ik leg alles op zo’n manier neer dat ik zeker weet dat ik niets vergeet. Het systeem is niet helemaal waterdicht. Mijn hoed met brede randen die ik opgezet had tegen de felle zon, heb ik vandaag Saint-Palais laten liggen.
Gisteravond laadde ik alvast het gpx bestand in mijn navigatie app, toen ik zag dat de route die ik ergens van internet had geplukt, voor het grootste gedeelte over een tweebaansweg liep. Daar werd ik niet blij van want dat zijn drukke wegen en iedereen rijdt er hard. Verder zie je ook nog eens bijna niets van de omgeving.
Verrassend genoeg vond ik snel een alternatief op de site van het Franse Compostela genootschap. Die route ging veel meer door de landerijen, over grindweggetjes en onverharde paden.
Bij de refuge staat het ontbijt vroeg klaar. Omdat de weersberichten een warme dag voorspeld hebben, loop ik samen met de Poolse bon-vivants op tijd de ochtend in. Bij de kleine poort van de refuge-tuin schudden we elkaar de hand. Het ijzeren hekje valt dicht en dan gaan we ieder onze eigen weg.
Ik heb vannacht slecht geslapen. Het was warm en er waren muggen. Toen ik net bijna sliep, gingen zij aan het werk wat ervoor zorgde dat ik weer klaarwakker was. Dat zal ook de oorzaak geweest zijn dat ik meteen de tweede afslag al fout loop. Gelukkig ben ik er redelijk vlot achter, maar verkeerd lopen blijft gewoon ruk. Je loopt wel meters, maar schiet niets op. Vandaag is wat dat betreft geen goede dag, want ik loop nog twee keer fout.
De omgeving is echt ongekend mooi. Groene heuvels met ronde toppen waarop koeien en schapen grazen. De huizen zijn van steen en hebben witgepleisterde muren, onder een rood zadeldak. Het hout van de kozijnen en van het dak is donkerrood geschilderd. Hierdoor steken de huizen mooi af tegen de groene heuvels waar ze tussen staan.
De route zelf is niet heel bijzonder. Het brengt je wel naar een paar mooie plekken, maar daar moet je wel wat voor over hebben. Dit gedeelte wordt niet veel belopen schat ik en onderhoud vindt ook niet echt plaats. De aanwijzers zijn vaak niet aanwezig, of al heel oud. De paden worden overwoekerd door kniehoog gras en bramenstruiken. In het gastenboek dat in de gîte d’etape van Espelette op de keukentafel ligt, lees ik verhalen van mensen die onderweg verdwaald zijn. Dat is bij mij gelukkig niet het geval. Het leek mij verstandig om de route vanaf mijn gps te volgen, omdat ik dan niet afhankelijk ben van de aanwezigheid van bordjes en ik in principe altijd op de bestemming aankom. Dat pakte vandaag goed uit.
Ik heb mezelf tot doel gezet om te overnachten in Helette. Dat ligt zo’n vijfentwintig kilometer ten westen van Saint-Palais, maar met mijn gebrek aan navigatie skills vandaag, zal het met gemak zevenentwintig kilometer geworden zijn. Vandaag was een goede voorbereiding op het echte werk, straks op de GR11. Er waren ontelbaar veel klimmetjes die genomen moesten worden. Op een asfaltweg gaat dat nog wel, maar in kniehoog gras wordt het toch wat zwaarder. Gelukkig werd je na een klim vaak beloond met een mooi uitzicht of, wat veel vaker voor kwam: nog een klimmetje!
Op Google maps had ik gezien dat een stukje voor Helette het dorpje Armenderitz ligt. Als ik daar ben, heb ik de koelte van ochtend maximaal benut en kan ik wel een bakje koffie doen. Ik vindt het een beetje jammer om, als het nog betrekkelijk koel is, uitgebreid te gaan rusten. In Armenderitz moet ik nog even zoeken naar het restaurant. Het lijkt er op dat ik er komen kan via een paadje dat tussen een boerderij en een kerk loopt. Op het paadje ritselen hagedisjes voor mijn voeten door de bladeren. Ze schieten de spleten tussen de stenen in, van muur naast het pad. Bij het restaurant aangekomen blijkt ook dit etablissement gerund te worden door oude vrouwen. Hoewel ik graag buiten had gezeten, word ik in een hoekje van het lege cafe geparkeerd. De bestelde koffie is er bijna meteen en wordt geserveerd uit een stalen koffiekan. Aan de koffie te proeven heb ik geen verse bak gekregen. Ik zit maar een beetje in de hoek van een verder leeg cafe en merk dat de gezelligheid me een beetje teveel wordt. Ik betaal en loop naar buiten. Aan het witte kerkje is een soort van portaal gebouwd. Er is schaduw en er staat een briesje. Ik ga in een nis op een stenen traptrede zitten, doe mijn schoenen uit en laat me mijn stokbrood met stinkkaas goed smaken.
In Helette ontvouwde zich een vermakelijk “probleem”: Waar is de sleutel van de gîte? De dorpjes zijn vaak klein en gezamelijk hebben heeft men dan ergens een ruimte ingericht voor wandelaars. De sleutel wordt bij iemand in bewaring gesteld, maar het is niet altijd meer duidelijk bij wie. Ik had de dag van tevoren de mairie, een soort gemeentehuis, gebeld. Zij vertelden me dat de sleutel bij de supermarkt lag. Aangekomen bij de supermarkt blijkt deze gesloten te zijn. Een vrouw die ik daarop aansprak wist zeker dat de sleutel bij een restaurant lag. De restauranteigenaar wist nergens van en wees weer naar de mairie. De mairie was ook gesloten…. Daarop verwees een man me weer naar een ander restauarant en uiteindelijk: Voila! De sleutel.!
Morgen wordt het zelfs voor deze streek rond half juli erg warm. Meer dan 30 graden. Ik zet de wekker om half zes, zodat ik zes uur kan vertrekken.
Statistiek:
Afstand: 25,39 km
Totale beklimming: 454 m
Totale afdaling: 263 m
Overnachtingsplaats:Helette
Overnachtingslocatie: 43.30720,-1.24314
