Wo 07 aug
Ik werd vanmorgen goed uitgerust wakker in een hok. Door de open deuropening waaide een frisse wind naar binnen. Hoe vies het hok ook is, voor mij was het een uitkomst en ik heb er heel prima in geslapen.
Na een ontbijt en een koffie die ik aangeboden kreeg van mijn Franse huis- en kamergenoot, ging de route meteen zeshonderd meter de hoogte, en de mist in. Op het hoogste punt was het zicht ondanks, of misschien wel dankzij de mist, fantastisch. Collata Anislo is een redelijk brede doorgang tussen twee bergen. Je kunt er heen en weer lopen en aan de ene kant zie je het dal waar je vandaan kwam en aan de andere kant zie je het dal waar je naartoe gaat. Alles door je gezicht van de ene naar de andere kant te draaien.
Collata Anislo bevindt zich op vierentwintighonderdvijftig meter. Voor me zag ik alleen maar, zo ver het oog reikte, bergtoppen door de mist heen steken. Je bent dan zo hoog ten opzichten van de anderen omringende bergen, dat het een beetje een vreemd onrealistisch gevoel geeft. Alsof je op het topje van de wereld staat.
Na deze stijging komt de onvermijdelijke afdaling. Mijn boekje zegt daarover het volgende: “De duizend meter afdaling vanaf Collata Anislo is omprettig steil en zowel fysiek als mentaal vermoeiend, omdat het continue concentratie vereist.” Ik heb daar niets aan toe te voegen. Gelukkig staat onderaan de afdaling de refugio waar ik voor weinig een bed heb kunnen bemachtigen. Ik ben weer eens gedouched, mijn kleren heb ik in de wastafel gewassenen, alle mogelijk accu’s weer opgeladen en omdat de tocht van morgen geen moeilijke tocht schijnt te zijn, veroorloof ik mezelf een cerveza. Een biertje gaat er wel in na een dagje klauteren.
Statistiek:
Afstand: 7,16 km
Totale beklimming: 758 m
Totale afdaling: 1193 m
Overnachtingsplaats: Refugio de Pineta
Overnachtingslocatie: 42.66606,0.10348
